Pers

‘Close to Home’ reviewed by Johanna J. Bodde for Insurgentcountry.net

The DISC:
1. “Anything But What I Am”: Eric stays close to himself with his musings, in a pleasantly rippling country song, Janos adds a little pithy touch with his perky ukulele.
2. “Close To Home”: The rhythmic title track. Is Eric telling about that guy living down the road, or about himself? “Some things lie buried under stone”. Great musical setting!
3. “Different Stations”: A slightly different sound, with piano and dobro. Touching song, about a couple loving each other, but not being able to make it work. Eric sings straight from the heart and he has such a beautiful voice! A little like Ad VanderVeen and a little like Iain Matthews.
4. “In This Country”: Story song with a bluesy touch, about a young man in Israel.
5. “Memories Of You”: Bart Jan, the perfect all round musician, plays a bouzouki here on this catchy uptempo track. “I could change my ways and be a better man / Like a snake changes skins just because it can.”
6. “November In The Rain”: “Please send me a postcard, from wherever you are / Just so I know that you’re alright”. You got my attention, Eric! A plaintive country ballad with excellent lyrics. I especially like that line about bravery! Henny Groot Antink sings backing vocals.
7. “Easy To Love”: Eric has a good sense of humor, this is just so great! The girl is always on the phone, he can’t tell if she’s acting or lying, she spends all his money and he wouldn’t even trust her as far as he can throw her – but: “She’s just so easy to love and so hard to leave”.
8. “Nothing Rhymed”: The only cover on this album is a very pleasant surprise: a spot-on version of Gilbert O’ Sullivan’s 1970 hit song “Nothing Rhymed”. Fits perfectly between the other original tracks, sung and played very well. From my early teenage years on I always liked O’Sullivan’s works, although I didn’t understand his weird get-up, he certainly is an underestimated songwriting talent.
9. “One More Try”: Duet with American singer-songwriter Anna Coogan, while JD Foster plays electric guitar. One more try at love…
10. “Moment To Cherish”: The rhythmic music has panache and elegance. Bart Jan plays slide guitar and Rob piano.
11. “She Never Said As Much”: The fast acoustic guitars skip and hop along, while Bart Jan adds a banjo to this story of a mysterious lady.
12. “Songwriter Blues”: Despite the album title, Eric hits the road in this fast bluesy track, recalling memories from his travels through the U.S.A., smartly citing various famous song titles throughout. Strong driving sound, underlined with bongos – no less.
13. “Time Weighs Heavy”: After all the relationship trouble, there’s some hope in this flowing ballad. Janos plays an interesting eight-string guitar.
14. “Apology Blues”: Henny Groot Antink comes back for a duet vocal, in this fitting last gospel blues track.

Fourteen tracks, but never boring, thanks to the good quality and variety of the songs. Being on a real record label always has its advantages: the CD is nicely packaged and has a booklet with the lyrics and all other information. Perfect sound, thanks to seasoned producer Bart Jan Baartmans, working in his own Wild Verband studio. Strong melodies and adventurous compositions, filled out flawlessly by the most experienced musicians of the country. Especially during the track with the Americans singing and playing along, we hear that Eric and his band are on a somewhat similar level with them. A positive approach, presented in an optimistic way with a light tone, although the song subjects are realistic, life has its ups and downs – after all.
—–
Written & compiled by Johanna J. Bodde – November 30th, 2014.


Eric Devries: Close to Home door Rein van den Berg

Dicht bij jezelf blijven, suggereert de titel van Eric Devries’ nieuwste cd. Is dat niet een uitgangspositie die voor ons allemaal geldt? Vanwege mijn interesse in traditioneel georiënteerde muziek (lees blues, folk en americana) zijn mijn voelsprieten niet direct op mijn achtertuin gericht. En dat terwijl met regelmaat geweldige platen verschijnen in eigen land. Gelukkig kan ik als excuus opvoeren dat ik tijdens het verschijnen van Close to Home voor een vakantie in het buitenland vertoefde.
Na het beluisteren van Close to Home is echter geen enkel excuus acceptabel, want deze plaat verschilt kwalitatief amper van buitenlandse americana-collega’s. Je kunt allerminst stellen dat Eric Devries zich schuldig maakt aan een Nederlands geluid. Wel had ik af en toe een associatie met de muziek van Iain Matthews zoals die verscheen tijdens zijn zogenaamde Texas-periode. Niet dat ik durf te stellen dat Eric dezelfde voortreffelijke zangkwaliteit heeft als Iain, maar hij heeft alleszins een prima zangstem. Veertien liedjes maar liefst, waarvan slecht één cover. Een guilty pleasure? Nothing Rhymed, origineel van Gilbert O’Sullivan, krijgt een ontwapenende uitvoering.
Ik ken Eric’s vorige platen niet, maar deze introductie tot zijn liedjes is op diverse punten verrassend goed te noemen. De term verrassend komt enerzijds voort uit een vooroordeel, omdat niet iedere Nederlandse artiest het besef heeft dat zijn Engelstalige zang ondermaats is. Dat is hier volstrekt niet het geval. Ook de teksten ervaar ik niet als kneuterig, en de composities zijn ronduit avontuurlijk te noemen. Het uptempo Songwriter Blues heeft een geweldig positieve uitstraling die muzikaal staat als een huis. De productie van dit album was in handen van alleskunner B.J. Baartmans. One More Try krijgt van Anna Coogan vocale ondersteuning. Het draagt bij aan de variatie, ook al valt die tussen de nummers onderling sowieso als prima te benoemen.
Samenvattend mag je concluderen dat Close to Home gewoonweg valt te rubriceren als een klasseplaat. Eentje die je andermaal doet beseffen dat wil je een gezellig muziekavond ervaren, dit niet per definitie van een buitenlands artiest hoeft te zijn. Deze terloopse opmerking kwam mede tot stand nadat ik Erics interessante toer-agenda las. Er is kwaliteit zat op eigen bodem blijkt maar weer.
Rein van den Berg
9 Oct 2014


Recensie door Antoine Legat voor Rootstime.BE

Eric Devries is en blijft hier een illustere onbekende en daar mag best wat verandering in komen op basis van zijn derde soloplaat ‘Close To Home’. In Nederland is Eric volstrekt geen mister nobody. Daar zorgde The Big Easy voor, groep die tweede werd in de Grote Prijs van Nederland ’92. Eric viel toen al op omwille van zijn songschrijfcapaciteiten. Na The Big Easy vormde hij met collega BJ Baartmans (nog zo’n veelzijdige creatieveling van boven de Moerdijk) gedurende jaren een duo. In 2004 kwam het intussen lang verwachte en goed ontvangen solo debuut ‘Little Of A Romeo’. In 2005 vormt hij met BJ, Eric van Dijsseldonk en Louis Van Empel het collectief Songwriters United. We komen hem pas op het spoor als hij daarmee in 2007 het opgemerkte ‘Another Round With…Songwriters United’ uitbrengt (eigenlijk was het omgekeerd: het collectief maakte zich aan ons kenbaar i.v.m. het gebruik van de naam!) In datzelfde jaar is er ook een tweede plaat van zijn hand, ‘Sweet Oblivion’. We mochten op onze toenmalige op www.folkroddels.be verschenen recensie van de cd, waar BJ en gitarist Gene Williams aan meedoen. Merkwaardig zijn de drie songs van zijn ‘Tulsa Tapes’, resultaat van een tournee door Oklahoma, waar hij sindsdien een speciale band mee heeft.

In de zeven jaar na ‘Sweet Oblivion’ stond Eric niet stil: er volgden nog twee keer een oversteek naar Oklahoma (2008 en 2009), al heeft hij ook andere stukken van de VS belopen. Sinds 2010 organiseert en host hij singer-songwriteravonden in Nijmegen en een jaar later komt daar Utrecht bij. Eric doet aansluitend daarop boekingen van vakgenoten. Hierdoor hernieuwden we trouwens onze contacten in december 2013 toen we Adam James Sorensen (auteur van het schitterende ‘Midwest’ over zijn haat-liefdeverhouding met vaderstad Chicago) in Utrecht gingen ophalen voor een éénmalig Vlaams concert in het gezellige De Blauwe Plek in Reningelst (Poperinge) Nu brengt Eric ‘Close To Home’ uit, veertien rootsy countryrock songs die het predicaat ‘Americana’ volop verdienen, al blijft Eric vooral zichzelf in zijn bespiegelingen, die meer dan eens biografisch zijn en, ondanks wat de titelsong suggereert, ook vaak op reis gaan, getuige ‘Songwriter Blues’. ‘Close To Home’ biedt allemaal eigen werk, op ‘Nothing Rhymed’ van Gilbert O’Sullivan na, overigens een goeie keus in een prima uitvoering, goed aansluitend op het ganse aanbod, wat dit prachtige lied van een omwille van zijn lullige imago zwaar onderschatte singer-songwriter misschien nieuw leven verschaft. Wake up call voor onze radio’s… Maar de cd heeft die song echt niet nodig om het niveau op te krikken. Daar zorgt het eigen werk wel voor.

Eric is geen treurwilg. De melodisch sterke, doorgaans uptempo songs krijgen zorgvuldige invulling via een wisselende band rond ouwe getrouwe BJ Baartmans (bas), Janos Koolen (snaren) en Sjoerd van Bommel (drums, percussie), wat ‘Close To Home’ zwier en elegantie bezorgt. Daarvoor staan ook de andere deelnemers occasioneel in: Rob Geboers (piano), Kim de Beer (viool) Er zijn special guests: Amerikaanse singer-songwriter en elektrisch gitarist Anna Coogan (zang) en –ja, u leest het goed- iconisch producer en muzikaal duizendpoot JD Foster (elektrische gitaar), dragen bij aan ‘One More Try’, één van de rustiger tracks op de cd. Een ander, ‘November In The Rain’, vinden we zowel qua melodie als lyrics één van de meest geslaagde momenten op de cd. Ook het met dansende gitaren omlijste ‘She Never Said As Much’ blijft ons bij. Het ongemeen felle, opzwepende en al even aangeraakte ‘Songwriter Blues’ dat handelt over zijn ervaringen als rondtrekkend muzikant in de States is een ander hoogtepunt. ‘Apology Blues’ met backings van zangeres Henny Groot Antink levert een passend orgelpunt aan een schijf die nooit verveelt, dank zij de afwisseling en, vooral, kwaliteit van de songs, ook degene die we hierboven niet hebben belicht. Je moet hier echt niet voor naar de States te gaan: je vindt ze ‘Close To Home‘ Benieuwd of we Eric eindelijk ook eens in Vlaamse velden live te horen krijgen…

Antoine Légat.


Eric Devries – Close To Home – Continental Records CECD52

Singer-songwriter Eric Devries speelt vaak mee met anderen en organiseert de concertreeks Ramble On in Nijmegen en Utrecht, maar brengt, anders dan veel collega’s, niet elk jaar een album uit. Zijn vorige plaat, Sweet Oblivion dateert alweer van 2007, het werd dus hoog tijd voor een opvolger. Die heet Close To Home en in combinatie met de Waalbrug op de hoes geeft dat al een voorproefje van wat de luisteraar kan verwachten. Met een heldere stem vertolkt Devries liedjes waarvoor hij de inspiratie in zijn eigen omgeving vond, meestal gewoon in Nederland, maar een enkele keer ook op reis door de VS.

Op eerdere platen en met het collectief Songwriters United zorgde Eric Devries vaak voor een rocktintje in de americana, dit keer heeft hij voor folk en country gekozen. Dat zit hem vooral in de begeleiding: Janos Koolen en BJ Baartmans (die ook voor de fijne productie zorgde) spelen allebei diverse gitaren, maar ook mandoline en banjo, Koolen voegt daar nog ukelele aan toe en Kim de Beer hanteert de viool. In Different Stations zorgt Devries zelf voor het folky geluid met mondharmonica. Memories Of You krijgt een lekker bluegrassgevoel met de banjo van Koolen aangevuld door de bouzouki van Baartmans. Een ontspannen countrygeluid zit onder meer in het duet One More Try, met de Amerikaanse zangeres Anna Coogan (haar begeleider JD Foster kleurt in met elektrische gitaar). Een jaren ’70-gevoel ontstaat in het intense Songwriter Blues, dat zijn oorsprong vindt in een reis door de VS en waarin Devries treffend de gevoelens van veel muzikanten weet te verwoorden:

People envy me my freedom
And my way with words
But they keep asking me to play
Somebody famous that they heard

Overigens zit hij niet bij de pakken neer, zijn liedjes weerspiegelen een optimistische kijk op het leven en een cover kan er ook wel bij, maar zijn keuze verrast, geen Guthrie of Dylan, maar Nothing Rhymed van Gilbert O’Sullivan.

Close To Home verwelkomt de luisteraar met een warme klankkleur. De heldere stem van Eric Devries gidst je vervolgens 14 nummers lang door een fijne countryfolkomgeving. Lekker ontspannen in je eigen luie stoel reis je vanzelf met hem mee.

Mirjam Adriaans


Eric Devries | Close to Home
Warmhartige roots.

CD, Continental/Continental
Tekst: Niels Steeghs
Publicatiedatum: 14 augustus 2014

Zijn eerste liedje schreef hij in 1976 (toen veel van onze lezers nog niet eens geboren waren), op zijn achttiende stond hij in het voorprogramma van The Jam in Paradiso en in 1992 was Eric Devries met The Big Easy dicht bij het winnen van de Grote Prijs van Nederland. Een veelbelovende start van zijn loopbaan was het zeker, maar toch is de zijne nooit een naam geworden die direct bellen doet rinkelen bij de muziekomnivoor. En misschien vindt hij dat helemaal niet zo erg. Want Devries doet niets liever dan mooie liedjes schrijven en ten gehore brengen. Dat deed hij bijvoorbeeld als gitarist bij de Nederlandstalige band Bengels en jarenlang in een singer-songwriterduo met BJ Baartmans.

Pas in 2004 verschijnt zijn eerste eigen plaat, Little of a Romeo, drie jaar later gevolgd door Sweet Oblivion. Beide platen bevinden zich nadrukkelijk in de driehoek tussen americana, alt.country en folk. Zeven jaren verstrijken voor Devries weer komt met een nieuwe plaat, Close to Home geheten. Niet dat hij in de tussentijd stil heeft gezeten. Integendeel zelfs want Devries is met verschillende collectieven te zien en te horen in ‘s lands theaters, bijvoorbeeld met Songwriters United, en hij organiseert in Nijmegen en Utrecht intieme songwritersavonden. Op zijn nieuwe plaat blijft hij dicht bij huis en dicht bij zichzelf. Het is, zo zegt hij, zijn meest biografische tot nu toe.

Zo worden de grote thema’s des levens vakkundig aangeroerd. Liefde, dood, spijt, de viering van het leven en hoop. Altijd is daar het zoeken, soms zonder ook maar ooit het antwoord te kunnen vinden, zoals in ‘Different Stations’. Dat doet hij zonder pathetisch te worden. Het is een reis langs emoties, geografische locaties (Amsterdam, Tulsa, Birmingham, Jeruzalem) en tradities. Want Devries omhult zijn liedjes keurig met een traditioneel geluid. De klanken zijn warm en rijk, mede met dank aan eveneens doorgewinterde collega’s als (daar is-ie weer) BJ Baartmans, Sjoerd van Bommel en Janos Koolen. Krachtig, gevoelig en behept met warmhartige vocalen leidt Devries je vakkundig door een dertiental fijne rootsliedjes heen.


Eric Devries – Close To Home – Continental Records CECD52

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Close To Home is een hele fijne Americana-plaat. De Nederlandse singer-songwriter Eric DeVries loopt al flink wat jaren mee en is de laatste jaren bekend van als organisator van de concertreeks Ramble On, in Utrecht en Nijmegen. Zijn discografie beperkte zich tot slechts twee solo-albums, maar op zijn nieuwste (en dus derde) album laat hij horen het ambacht van liedjessmid nog niet verleerd te zijn.

DeVries laat duidelijk merken dat hij zijn klassiekers kent en weet de juiste ingrediënten voor een goede Americana-plaat te gebruiken. Nummers over spijt (Apology Blues), verloren liefde (Memories Of You) en verlies (November In The Rain) worden moeiteloos gecombineerd met nummers met een komische ondertoon (Easy To Love), een nummer over reizen (Songwriters Blues) en een duet (One More Try, met Anna Coogan). Hij weet de clichés te vermijden en met goed doordachte teksten op een andere manier te zeggen wat al vaker te horen was in dit genre.

Ook met de muzikale receptuur is niks mis. Met o.a. Sjoerd van Bommel (drums), Janos Koolen (gitaren), Rob Geboers (piano), Kim de Beer (violin) en BJ Baartmans (bas) verzamelde DeVries een collectief ervaren muzikanten die zijn nummers een extra laag weten te geven, ook mede door feilloze productie van BJ Baartmans. Mandoline, banjo, dobro, ukelele en violin worden naadloos verweven met de gitaren en hammond/piano en geven het album een klassieke sound.

Het niveau van de 13 (!) eigen nummers is hoog en hierdoor voelt de cover op het album (Gilbert O’Sullivan’s Nothing Rhymed) overbodig aan, maar dat is DeVries vergeven. Met Close To Home plaatst hij zichzelf weer op de voorgrond. Met de groeiende interesse voor Americana is het te hopen dat mensen dit album gaan ontdekken, want zoals gezegd aan het begin van deze recensie: Close To Home is gewoon een hele fijne plaat en de moeite van de aanschaf zeker waard.

Door AJ Terlouw musicspotter.net


Eric Devries – Close To Home

by Tijmen voor nieuwste hits.nl· 11/10/2014

De Nederlandse singer-songwriter Eric DeVries won in 1992 bijna de Grote Prijs met The Big Easy. Inmiddels gaat die alweer een tijd solo en heeft hij zijn derde album “Close To Home” uitgebracht.

Eric DeVries loopt al flink wat jaren mee. Vanaf 1976 zat hij in verschillende formaties en was te zien in verschillende theaters in Nederland. Ook tourde hij een paar keer solo door Amerika. Toch kwam in 2004 pas zijn eerste solo debuutalbum “Litte of a Romeo” uit. Drie jaar later bracht hij het album “Sweet Oblivion” uit. Nu zijn we zeven jaar verder is “Close To Home” uitgebracht. Een prachtig album vol met Americana. DeVries is een ware woordkunstenaar en laat op de dertien tracks die op “Close To Home” staan goed doordachte teksten horen. Hij snijdt onderwerpen aan als liefde, dood en spijt op een manier die niet verveeld.

Eric DeVries heeft op het album een aantal topmuzikanten verzameld. Dit en de productie van BJ Baartmans zorgt ervoor dat het album zeer luchtig klinkt. Het is net alsof je er live bij bent. Dit komt de sfeer van “Close To Home” zeker ten goede. Het album steekt zo goed in elkaar dat je bijna niet hoort dat het van Nederlandse bodem komt.


Ziehier recensie ‘Close to Home’ op alt.country.nl

Eric Devries
Opgeslagen in: RECENSIES — Hugo Vogel @ 17:51

U kent Eric Devries misschien nog van twee eerdere albums die hij maakte: Little Of A Romeo uit 2004 en Sweet Oblivion uit 2007. Of misschien als gastheer van een serie optredens (“Ramble On…”) die hij sinds 2010 in Nijmegen en sinds 2011 in Utrecht organiseert. Meestal opent hij die optredens met een paar liedjes van hemzelf. En misschien hebben al die optredens van Devries wel weer geleid tot dit nieuwe album: Close To Home (CRS). Veertien nummers staan er maar liefst op, waarvan 13 van eigen hand. Die ene cover is er een van Gilbert O’Sullivan: een mooie licht rootsy versie van het bekende Nothing Rhymed. Het grootste deel van de nummers van dit album heeft sowieso een lichte toon, niet qua onderwerpen (over het leven met alle ups en downs), maar vooral qua presentatie. Melodieuze nummers zonder gierende gtaren, maar met een puntgave productie (van BJ Baartmans) en een vlekkeloze muzikale invulling. Naast Devries en Baartmans hoor je Janos Koolen (electrische gitaar), Sjoerd van Bommel (drums) en Rob Geboers ( toetsen) en als speciale gasten op One More Try JD Foster en Anna Coogan. Fijne, afwisselende americana van bij ons.


(strakke albumpresentatie!) Eric Devries “Close to Home” @ Meneer Frits Eindhoven 16-6-2014
Geplaatst op 19 juni 2014 door joostfesten

Eric Devries en zijn band krijgen de stevige uitdaging om na een optreden van de door de wol geverfde Tim Grimm hun album te presenteren. Voor het eerst brengen ze de nieuwe liedjes van Devries van het kersverse album “Close to Home” ten gehore. Gelukkig wordt Devries bijgestaan door fantastische muzikanten als Sjoerd van Bommel (drum, zang), BJ Baartmans (bas, zang), Kim de Beer (viool, tamboerijn, zang) en snarenwonder Janos Koolen.
In een klein uur loodsen Devries en de zijnen ons langs de liedjes van het nieuwe album. De verhalen bewaart hij volgens eigen zeggen voor een andere keer. Pure muziek, pure beleving, bezieling en vooral spelplezier spatten van het podium bij Meneer Frits. Helaas blijken veel muziekliefhebbers ook voetballiefhebbers te zijn waardoor het aantal bezoekers wat laag is. Aan de kwaliteit kan dat eigenlijk niet liggen.

(foto J. Festen)


Devries zingt met zijn krachtige stem de nieuwe liedjes van zijn album. De band staat voor het eerst die avond met elkaar op het podium. Gaande het optreden hoor je dat ze steeds hechter met elkaar gaan spelen. De rafeltjes van het begin worden ondergesneeuwd door het enthousiasme dat ze met elkaar voor het voetlicht brengen.
Natuurlijk speelt Devries het titelnummer ‘Close to Home’ wat terecht de vaandeldrager is geworden van het album. Maar pareltjes als ‘November in The Rain’, dat hij aan zijn moeder opdraagt, mogen er zeker ook zijn voor de gevoelige noot. Ook het op het album met Anna Coogan en live nu met Kim de Beer als duet gezongen ‘One More Try’ is een juweeltje. De Beer zingt niet onverdienstelijk maar is op viool virtuoos. Dat laatste geldt zeker ook voor snarenwonder Janos Koolen die als hij zou duelleren met BJ Baartmans het de laatste nog eens moeilijk zou kunnen maken. Tijdens dit optreden doen ze dat niet, Baartmans staat als bassist in dienst van de stevige basis van de band.
Op het album deelt de enige cover van de avond de plaat in twee stukken. Tijdens het optreden is het de uitsmijter. Het Gilbert O’Sullivan nummer ‘Nothing Rhymed’ krijgt een fijne vertolking van Eric Devries en band en stuurt het publiek naar huis met een fijne herinnering aan het debuut van de albumpresentatie van “Close to Home”.


Rezension: Eric Devries – Close to Home
Close to Home
von Silke Aydin

Der niederländische Singer/Songwriter Eric Devries hat gerade dieser Tage sein drittes Album „Close to Home“ veröffentlicht. 14 Lieder, die von einer eindrucksvollen Reise durchs Leben mit all seinen Facetten erzählen. Liebe und Hoffnung, aber auch Abschied durch Trennung oder Tod.
Sieben Jahre liegen zwischen dem vorherigen und dem jetzigen Album. Sieben Jahre zum Leben, Lieben und Leiden; ein recht biographisches, ein ehrliches Werk, so scheint es. Das Lied „In this Country“ beispielsweise erzählt von der Reise durchs Land, dem Beobachten der Umgebung… um sich selbst zu finden.
Eric Devries‘ Songsprache ist Englisch. Und er hat das ‚amerikanische Gen‘, das gewisse Etwas, das die Lieder rundum glaubwürdig daherkommen lässt. Eine Mischung aus Folk und Blues, eine Gitarre, die mit treibendem Rhythmus das Tempo vorgibt, und anspruchsvolle Texte.
Der Titelsong „Close to Home“ und auch „November in the Rain“ thematisieren den Abschied: „How can one say things will be fine when someone’s lost somebody dear“ / „Please send me a postcard from wherever you are, so that I know that you’re all right“.
„Different Stations“ und „Memories of You“ handeln von Missverständnissen und Trennung: „You say that I’m trying to hurt you… you got it all wrong“ / „Just the one thing I can do… change my memories of you“.
Erics Instrument ist die Gitarre. Er wird aber bei allen Liedern von Musikern mit verschiedenen Instrumenten wie z.B. Schlagzeug, Geige und Klavier begleitet. Und auch gesanglich gibt es eine Zusammenarbeit, ein Duett mit Anna Coogan: „One more Try“, eine letzte Chance für die Liebe.
Alle Songs der CD stammen von Eric Devries. Einzige Ausnahme: „Nothing Rhymed“. Der bekannte Song von Gilbert O’Sullivan über richtige und falsche Entscheidungen im Leben: „The right to be wrong if I choose“. Das Lied „Moment to Cherish“ hingegen vermittelt Hoffnung: „I’ll cherish each and every moment gone, as if this moment were my last.“
Der wohl intensivste Song steht aber sofort am Anfang des Albums – „Anything but what I am“, Dankbarkeit für erfahrene Hilfe und Unterstützung in schwierigen Zeiten: „When I was ready to give up, you gave me hope, you made me feel I was wanted…“

Diese Musik ist auf jeden Fall auch WANTED. Immer und immer wieder!


 
Eric Devries – ‘Close to Home’ Genre: Americana
Wie aan Nederlandse Americana denkt, denkt waarschijnlijk meteen aan The Common Linnets. Maar Nederland kent veel meer goede Americana. Singer-songwriter Eric Devries bracht vorige week zijn album Close To Home uit. Op Close To Home laat Devries zien dat hij niet alleen goed is in het schrijven van nummers, ook bewijst hij een subliem gitarist te zijn. Devries maakt met Close To Home een album dat een fijne continuïteit kent, maar wel genoeg variatie heeft om niet saai te worden. De nummers zijn heerlijk op de achtergrond tijdens het zomerse weer. Maar ook wie meer wil dan achtergrondmuziek kan genoeg horen: een verstopt gitaarrifje of een spontane piano zijn niet zeldzaam. Een album om vaker te horen, het verveelt niet snel.
recensie postonline.nl Ingelise de Vries


Interview met Musicspotter.net
‘een beetjeartiest wordt pas interessant met het verstrijken der jaren’
We spraken met singer-songwriter Eric Devries over zijn nieuwe album Close To Home. Een gesprek over de inspiratie die je krijgt van vakgenoten en de passie voor muziek.

Een nieuw album, dat is alweer even geleden?
Tja, het heeft even geduurd. ‘Life is what happens while you’re busy making other plans’, nietwaar? Sommige dingen overkomen je, het overlijden van je dierbaren bijvoorbeeld, andere dingen zijn weer keuzes in het leven, scheiding, verhuizing noem maar op. Naast al die dingen die je af en toe uit het lood slaan ben ik vooral ook bezig geweest met het organiseren van mijn kleine serie luisterconcerten (Ramble on Tuesday, Ramble on & The Songroom). Voor je het weet ben je een paar jaar verder en is de vorige CD ineens lang geleden. Een goede vriend van me heeft me subtiel te verstaan gegeven dat het weer tijd werd. He kicked my ass. Waarvoor dank. Verder heb ik ook lang getwijfeld of het helemaal solo moest of toch weer met band. Ik kan daar lang over nadenken, blijkt. Mooi ook dat CRS bereidt is Nederlands product te ondersteunen.

Kan je iets vertellen over de inspiratie voor de nieuwe nummers?
De inspiratie zijn vooral de dingen die je bij tijd en wijle overkomen en waar je geen invloed op hebt. Mijn moeder kreeg de diagnose kanker toen ik in 2009 op tour was in de V.S. In 2010 is ze overleden en pas vorig jaar kreeg ik mezelf ertoe om er iets over op papier te zetten. Zo zijn er tal van verhalen, ook van anderen, die je doen denken aan situaties uit je eigen leven. Die ook emoties losmaken waar je niet altijd aan wilt? Het titelnummer Close to Home gaat over verhalen die soms te dicht bij komen. De liefde blijft verder een bron van inspiratie. Vooral ook het verschil tussen man en vrouw is een bron van vermaak. Easy to Love kent een aardige portie dichterlijke vrijheid en Anything But What I Am een is een variatie op het thema een man is ook maar een man, en ‘ik ben zoals ik ben’. Verder zijn er verhalen over het wel en wee van een singer-songwriter. Ook geen sinecure kan ik u vertellen. Ondertussen heb ik ook nogal wat getourd, dus ook reizen blijft een bron van inspiratie.

Hoe is de plaat verder tot stand gekomen?
Het moest er eens van komen om samen met mijn maatje BJ Baartmans als producer een plaat te maken. We kennen elkaar van haver tot gort, zijn al 20 jaar muzikale broeders maar moesten af en toe onze eigen weg volgen om niet te veel in elkaars werk verstrikt te raken. Intussen is ons beider eigen werk ‘eigen’ genoeg om juist de raakvlakken weer op te zoeken en te profiteren van het feit dat we elkaar ook zo goed kennen. Zo had ik geen probleem om zonder bassist de studio in te duiken omdat Baartmans wel even zou bassen. Verder spelen we vaak met drummer Sjoerd van Bommel (o.a. Op de Parade) dus was de ritmesectie meteen raak. Sjoerd heeft diverse songs een beat gegeven waar ik zelf niet zo snel aan zou denken. Dankzij hem swingt de plaat van begin tot eind. En hij was net hersteld van een hernia-operatie, week ervoor. Janos Koolen kan eigenlijk alle snaar-instrumenten bespelen, net als Baartmans. Hij heeft me bij een aantal maal bij optredens begeleid en hij komt altijd met prachtige partijen aan. Dobro, mandoline, ukelele maar dus ook gitaar. Rob Geboers op piano en Hammond lag ook voor de hand omdat ik daar ook regelmatig mee op een podium sta. Vakwerk! We zijn de studio in gedoken (Wild Verband Studio, Boxmeer) en hebben in twee dagen 14 basistracks opgenomen. Zoveel mogelijk ‘live’ en dat hoor je terug op de plaat. Viool van Kim de Beer en zang van Henny Groot Antink, enkele overdubs et voila! Op iedere plaat probeer ik een duet op te nemen, op de eerste CD Little of a Romeo was dat met Marjolein van der Klauw en op de vorige (Sweet Oblivion, red.) met Jelka van Houten. Tijdens de opnames was Anna Coogan (USA) op tour in Europa met JD Foster (o.a. Patty Griffin, Calexico) en dus was de connectie snel gemaakt. Anna heeft prachtig gezongen en JD heeft meteen een gitaarpartij ingespeeld.

Wat heeft je het meest verrast met (de totstandkoming van) de nieuwe plaat?
Leuke vraag want ja, ik ben wel verrast. Allereerst met het drumwerk van Sjoerd denk ik. Iedereen die met hem gespeeld heeft weet dat alles swingt aan die man. Hij had zich goed voorbereid en voor enkele nummers kwam hij met ideeën die een song weer een heel ander karakter kunnen geven. Ook is er altijd voor een deadline weer een burst van creativiteit waardoor er zomaar weer nieuwe liedjes uitrollen en die ook de plaat weer gehaald hebben. Verder heeft iedere muzikant wel ergens zijn of haar stempel gedrukt ergens op deze plaat. Het is natuurlijk een verdienste om de juiste mensen bij elkaar te zoeken maar toch, iedere bijdrage van iedere muzikant is een verrassing. De bouzouki van Baartmans in Memories of You of de viool in Songwriter Blues, de mandoline solo in Close to Home. Of alleen al een ‘Ooh’-tje van Henny in November in the Rain. De spelvreugde op deze plaat vond ik het grootste cadeau. Ook verrassend was dat we op de een of andere manier alle songs op alfabetische volgorde hebben opgenomen. Helaas hebben we die volgorde uiteindelijk toch moeten aanpassen omdat dat nou eenmaal een betere plaat opleverde maar toch..

Op welk nummer ben je het meest trots en waarom?
Lastige vraag natuurlijk. Dat varieert enorm. Songwriter Blues was een idee voor een tekst over het wel en wee van een muzikant in Nederland. Zo vlak voor de opnames rolde het hele nummer er in een keer uit. En dan valt alles op z’n plek ook nog. November In The Rain is natuurlijk meer emotioneel beladen. Time Weighs Heavy vindt ik zo heerlijk gespeeld en Easy to Love never fails to bring a grin to my face. De cover vind ik ook erg fijn, ik speelde het nummer ‘solo’ en daar kreeg ik zoveel reacties op dat ik dacht waarom niet? Ik vond het al mooi natuurlijk maar ben trots op hoe we het hebben gespeeld.

Je organiseert ook een aantal concertreeksen, brengt dat ook nieuwe muzikale inzichten als je vaak anderen ziet en hoort optreden?
Absoluut! Eigenlijk zou iedere zichzelf respecterende singer-songwriter vooraan moeten zitten bij elke ‘Ramble’. (Noot van de redactie: zie ook www.rambleontuesday.nl ) Het is een kunst om ruim een uur een luisterend publiek aan je te binden. Vooral veelvuldig tourende muzikanten, met veel kilometers op de teller kunnen dat. Die kunnen ook verhalen vertellen. Ik heb heel erg veel geleerd door alleen maar te kijken en luisteren. Het is natuurlijk een luxe-positie om iedere twee weken een gast van ver weg te mogen ontvangen die zijn of haar ziel en zaligheid met je deelt. Waar ik in ieder geval naar streef is mensen te boeken met passie voor muziek en het ambacht. Geen toneel of image of gimmick. Trouwens, de echte beroemdheden zijn puur professioneel en heel makkelijk om mee te werken. De passie voor muziek is alles. Ik noem het ook bewust geen popmuziek meer. Americana, folk, alt country, allemaal prima maar geen popmuziek alstublieft. De waan van de dag is gisteren alweer oud nieuws. Uitzonderingen daargelaten wordt een beetje artiest pas interessant met het verstrijken der jaren. Er is heel veel talent maar dat betekent lang niet altijd voldoende. De onzin dat alleen een liedje genoeg zegt en dat een pagina uit je dagboek interessant genoeg is is een belediging voor het publiek. Een liedje of zelfs maar éen minuut op TV, wat zegt dat nou?

Musicspotter.net interview


Eric Devries
(Inbetweens / Clearspot & Inbetweens / Clearspot)

Eric DeVries – Sweet Oblivion
Van de vier mannen van Songwriters United is Eric Devries voor mij de meest onbekende. Toch draait hij ook al een tijdje mee in het wereldje en haalde hij begin jaren negentig met zijn band The Big Easy zelfs de tweede plaats bij de Grote Prijs van Nederland, maar dat heeft ze weinig geholpen, geloof ik. Sweet Oblivion is zijn tweede solo-cd. Hij is van het viertal Songwriters degene die het meest kiest voor de ‘standaard’ americana, als zoiets al bestaat. Wat allerminst een slechte zet is, want dat jasje past hem prima. Het betekent ook zeker niet dat Sweet Oblivion gevuld is met gladde liedjes. Nee, Devries is een begenadigd liedjesschrijver en deze cd van ‘em draaide ik misschien zelfs wel met meer plezier dan die van Songwriters United. De ellende is alleen dat er binnen deze hoek zo enorm veel artiesten zijn die allemaal weinig voor elkaar onderdoen, zodat het verdomd lastig zal worden voor hem om zijn plekje bij het raam te veroveren.
Recensie op File Under over Songwriters United & Eric Devries


“… eigenlijk staat de hele plaat vol met juweeltjes..” Dy-Lan Sun Fret juni 2004
“…Devries is een begenadigd liedjesschrijver…” File Under
“… en dan is een beetje chauvinisme eigenlijk best wel op zijn plaats…” Benny Metten crtl.alt.country.be
“… Top Neerlandicana…” Bert van Kessel, Heaven
“… de muzikale bagage van Devries lijkt geen grenzen te kennen…” Jos van den Boom, Crossroads radio
“…eretitel van natuurlijke opvolger van Rodney Crowell…” Bert van Kessel, Heaven Magazine
“…een meer dan verdienstelijk debuut…” L.Kattestaart, www.alt.country.nl
“… beste countryrock van Nederlandse bodem..” Harry de Jong, Revolver Magazine
“… Devries kan makkelijk concurreren met menig Amerikaanse tegenhanger…” Muziekkrant Oor
“… met zijn uitzonderlijk mooie stem laat hij menig hedendaagse concurrent achter zich…” Muziekkrant Oor
“… het is de akoestische gitaar en zijn meeslepende stem die de haren overeind doen staan…” Folkforum
“… top van de Nederlandse singer songwriter scene…” Velvet Music.nl
“… Devries verstaat zijn vak.. hij klinkt Amerikaans, meeslepend en persoonlijk..” Heaven magazine 2008


Eric Devries – ‘Little Of A Romeo’
Je zult maar Eric Devries heten, in Nijmegen wonen en daarnaast nog singer-songwriter zijn. Normaal gesproken moet je dan wel van goed huize komen wil je een grotere doorbraak weten te forceren.
Eric Devries is wat je noemt geen groentje meer. In zijn muzikale carrière heeft hij al enige hoogstandjes meegemaakt. Zo stond hij in ’82 met zijn band ‘Dance Stance’ in het voorprogramma van The Jam en behaalde hij in ’91 met de band ‘The Big Easy’ de tweede plaats in de finale van Grote Prijs van Nederland. Na vervolgens enkele jaren deel te hebben uitgemaakt van de Nederlandstalige Rootsband ‘Bengels’ werd de samenwerking met BJ Baartmans hechter hetgeen resulteerde in het voorliggende debuutalbum van Eric Devries. Ga voor hoe het klinkt maar eens luisteren naar: ‘Sweet Little Girl Blue’. ‘Little Of A Romeo’ bevat 15 nummers, allemaal door Devries zelf geschreven.
Naast Stephan van der Meijden die als drummer en producer zijn bijdrage aan het album leverde zijn er nog een aantal gastmuzikanten voor het album uitgenodigd zoals daar zijn: Eric van de Bovenkamp op piano, Arend Bouwmeester op klarinet & saxofoon, BJ Baartmans op elektrisch – en slide gitaar en Marjolein van der Klauw voor de zang.
Devries zegt beïnvloedt te zijn door mensen als Gram Parsons, Lyle Lovett, Steve Earle en de onvolprezen Ad vanderVeen; toch heeft hij zelf ook wel voldoende in huis om zich bij dit rijtje te voegen. Feit is in elk geval dat ‘Little Of A Romeo’ een erg afwisselend album is geworden waarvan het spectrum zich beweegt tussen de blues (Some Unlucky Star) tot pure country (Remains Of The Day). De onderwerpen van de nummers zijn nogal triviaal namelijk verloren liefdes, bardames en het thema ‘uithuilen en opnieuw beginnen’.
De bijdrage van Marjolein van der Klauw aan het album mag niet onvermeld blijven, met name in het slotnummer ‘That Was All She Wrote’ tilt de samenzang van van der Klauw en Devries het niveau naar een hoger plan.
De Nederlandse americana scene mag zich dus weer een ster rijker rekenen, want ‘Little Of A Romeo’ wordt ook door de critici een, op zijn minst, erg verdienstelijk en smaakvol album genoemd. Daar wil ik me graag bij aansluiten, omdat ik ook vind dat enig chauvinisme hier wel op zijn plaats is. Ik wil afsluiten met het mooiste nummer van het album: ‘That Was All She Wrote’.
Tot de volgende keer, Fons.
CD-recensie door fons Daamen (Moulin Blues Ospel) zoals besproken op 12-9-2004 voor Red Rooster, Omroep Venlo (radio)


LITTLE OF A ROMEO
Easy Productions EPCD01
Opvolging Rodney Crowell geregeld.

De vruchtbare voedingsbodem voor americana in Nederland is de afgelopen jaren getransformeerd tot een ware sterrenhemel. JW Roy, BJ Baartmans, Powderblue, Yearlings, Smalltown Romeos zijn intussen gevestigde namen geworden. Aan dit firmament heeft zich nu een nieuwe ster geopenbaard, de gitarist van BJ’s Pawnshop, Eric Devries. Samen met Stephan van der Meijden (ook uit de Pawnshop) als drummer en producer heeft Devries met deze vijftien eigen liedjes een uiterst fraaie muzikale staalkaart van de muziek in de zuidelijke staten van Amerika gemaakt. Zijn vrij directe en toegankelijke liedjes herbergen invloeden uit traditionele muziek als country, blues, (roots)rock en zelfs New Orleans mardi gras. In dat opzicht is But For The Grace Of God met zijn strijkers een ietwat vreemde eend in de bijt. Eric heeft een prettig stemgeluid, dat zowel de indringende ballades als de wat meer rockende nummers aankan. Alleen de passionele uithalen op These Wasted Days vallen wat uit de toon. Toch maakt hij met recht aanspraak op de eretitel van natuurlijke opvolger van Rodney Crowell. Zowel de intiemere ballades (Lost In Between) als de meer up-tempo nummers (Some Unlucky Star, Me And My Love) zouden niet misstaan op de recente Crowell-cd’s. Op een van de prijsnummers Remains Of The Day komt ook Roy Orbison om de hoek kijken, ondersteund door een erg leuk koortje. De liedjes worden fraai ingekleurd met prima gastbijdragen van onder anderen BJ Baartmans, Bartel Bartels en Arend Bouwmeester. De prachtige vocale bijdragen van Powderblue’s Marjolein van der Klauw, vooral in de afsluiter That Was All She Wrote, met een uitstekende Eric van de Bovenkamp op piano, mogen niet onvermeld blijven. Het allermooiste liedje is het ingetogen Sweet Little Girl Blue, dat Eric alleen met zijn mandoline ten gehore brengt. Top neerlandicana.

****(*) Bert van Kessel: Heaven, jaargang 6 nummer 4


ERIC DEVRIES
americana
Little Of A Romeo

Als de term Nederamericana nog niet bestaat, wordt het hoog tijd dat die wordt ingevoerd. Little Of A Romeo is het zoveelste bewijs dat Hollandse artiesten zich wel thuis voelen in de americana. Eric Devries hoort in het rijtje Ad Vanderveen, BJ-Baartmans, JW Roy en Remmelt & Muus. Devries heeft een prettige cd afgeleverd met mooie ballads en lekkere up-tempo nummers, waarin de gitaren lekker de ruimte krijgen. Some Unlucky Star is een geweldige song, maar eigenlijk staat de hele plaat vol met juweeltjes.
(Di-Lan Sun) recensie Fret, juni 2004


fotoshoot ‘Little of a Romeo

Platenbazen opgelet! Devries is de naam. Enkele weken geleden kreeg ik een demootje in handen van een van oorsprong Amsterdamse jongen, die tegenwoordig in Nijmegen woont. Sindsdien heb ik dat schijfje vrijwel onafgebroken in de cd-speler van mijn auto zitten en rijd ik nog wel eens een blokje om teneinde een liedje helemaal af te luisteren. Eric Devries is de maker van de zeer fraaie liedjes op deze muzikale staalkaart. Eric is al vele jaren in de muziek actief. De laatste jaren speelt hij in BJ’s Pawnshop, waarin hij niet alleen de gitaar hanteert maar vaak tevens de harmony vocals voor zijn rekening neemt. Want Eric kan ook erg goed zingen. En dat niet alleen, hij verstaat bovendien de kunst om erg pakkende liedjes te schrijven. Zijn demo ‘Little of a Romeo” getuigt daarvan. Samen met Pawnshop-collega Stephan van der Meijden nam de kaalhoofdige muzikant 15 liedjes uit zijn zeer omvangrijke catalogus op. Hij koos daarbij voor een breed assortiment aan stijlen.Zo klinkt hij als een hedendaagse mengeling van Elvis Presley en Roy Orbison in the ballad “Remains of the day”, laat hij de tijden van Gram en Emmylou Harris herleven in het prachtige duet “That was all she wrote” met Powderblue-zangeres Marjolein van der Klauw (“Mijn eigen Emmylou”, zoals Eric haar terecht bestempelt) en rockt hij er lekker op los in “Start anew”en “Driving down the blacktop”. De muzikale bagage van DeVries lijkt geen grenzen te kennen. Ik heb mijn vakantie nog voor de boeg. In die weken zal “Little of a Romeo”beslist in mijn cd-speler blijven zitten. Vervelen doet dit album namelijk geen moment; ook niet bij de 20ste draaibeurt. Dat het hier nog slechts om een (ongemasterde) demo gaat doet hier niets aan af. Heren platenbazen: neem eens contact op met Eric Devries (eric@ericdevries.info) want deze jongen verdient gewoon een platencontract. U kent allen het verhaal van Sam Philips, neem ik aan.

Jos van den Boom, recensie op www.folkforum.nl


Slecht * matig ** redelijk/goed ***
zeer goed **** klassieker *****

ERIC DEVRIES
“Little Of A Romeo”
(Promo)
(3,5) ***1/2

Americana made in Holland. En van een meer dan behoorlijk niveau ook! Maar Eric Devries is dan ook niet bepaald een groentje te noemen. In ’82 stond hij met de groep Dance Stance al in het voorprogramma van The Jam in Paradiso. Tien jaar later werd hij met The Big Easy tweede in de finale van de Grote Prijs van Nederland -te vergelijken met de Rock Rally hier. En via de Nederlandstalige rootsband Bengels en een samenwerking met de dezer dagen regelmatig in de kijker lopende BJ Baartmans kwam het uiteindelijk tot ‘s mans solodebuut “Little Of A Romeo”. Een album dat qua diversiteit menig een buitenlands product van de tafel veegt. Devries noemt zelf Gram Parsons, Lyle Lovett, Steve Earle en landgenoot Ad Vanderveen als invloeden. En enkel en alleen al op basis van die namen weet je eigenlijk al dat je hier goed zit. Devries trapt het album af met “Start A New”, een wolk van een melodieus Americanaliedje dat je volop weer naar de zomer doet verlangen. En van dat kaliber treffen we er hier wel meer aan. De springerige rootspop van “Driving Down The Blacktop” bijvoorbeeld of het fraaie “Ballad Of A Jilted Man” ook. Ook mooi, zij het op een geheel andere manier, zijn enkele puike ballades over “uithuilen en opnieuw beginnen” zoals Devries het zelf noemt. En dan hebben we ‘t met name over het buitengewoon fraaie tweetal “Walk Back In The Rain” en de samen met Marjolein van der Klauw gezongen afsluiter “That Was All She Wrote”. Hier hoor je pas echt goed, welk een klasse-singer-songwriter Devries wel is.Terloops serveert de man ook nog aan het akoestische werk van Steve Earle verwant materiaal als “Sweet Little Girl Blue”, lekker ouderwetse countryrock als “Me And My Love”, een bluesy deun als “Some Unlucky Star” en zelfs een moot pure country. “Remains Of The Day”, het nummer in kwestie, is echt een droom van een liedje, dat qua sfeer heel dicht in de buurt komt van het recente werk van grootmeester Johnny Cash. Een veel mooier compliment kan je iemand nauwelijks maken, lijkt ‘t ons… Enfin, de conclusie is voor de hand liggend: Devries’ samen met Stephan van der Meijden geproduceerde debuutschijf “Little Of A Romeo” is er een die de concurrentie met veel buitenlandse producten zeker aankan. En dan is een beetje chauvinisme eigenlijk best wel op zijn plaats!
Benny Metten, recensie voor www.ctrlaltcountry.be
Slecht * matig ** redelijk/goed ***
zeer goed **** klassieker *****


ERIC DEVRIES
Little of a Romeo
(3,5) ***1/2
Mag je als je een mening over een bepaalde cd aan het papier toevertrouwt de waarheid enigszins geweld aan doen? Deze vraag heb ik maar voorgelegd aan iemand met de nodige ervaring op dit gebied. Hij antwoordde heel gedecideerd: “Alleen als achteraf blijkt dat je de waarheid ‘sprak’….” Tja, in de recensie van de cd Open House van Eric Athey heb ik de debuutplaat van Eric Devries alleszins verdienstelijk genoemd. De eerlijkheid gebiedt echter te zeggen dat ik op dat moment slechts 3 nummers van dit werkje, Little Of A Romeo geheten, had gehoord. Nu dus het debuut in zijn geheel ter beoordeling verkregen en goddank: ik heb de waarheid gesproken. De Amsterdammer Eric Devries heeft van zijn eersteling een zeer luisterbaar product weten te maken. Devries toont zich een gedegen songwriter (alles zelf gepend), heeft een prettige stem en heeft samen met Pawnshop- kompaan Stephan van der Meijden het geheel van een smaakvolle productie voorzien. Afwisselende plaat waaraan uiteraard ook BJ Baartmans zijn medewerking heeft verleend. Opener Start Anew (in het onderbewustzijn knaagt iets van: ‘waar ken ik dit van?’; dit zonder overigens te storen) zet de toon gelijk neer, terwijl er vervolgens nog een aantal korte, puntige songs, zoals Sweet Little Girl Blue en Got You Where I Want You, van ternauwernood 2 minuten de revue passeren. Ook de vocale bijdragen van Powderblue Marjolein van der Klauw, in But For The Grace Of God & afsluiter That Was All She Wrote, is een vermelding waard. In het lekker relaxed gezongen Remains Of The Day denk je even: Nick Lowe meets Rodney Crowell met een smaakvol koortje a la een Bobby King. Al met al kan hier gesproken worden van een meer dan verdienstelijk debuut.
L.Kattestaart, recensie op www.alt.country.nl februari 2003


De vruchtbare voedingsbodem voor americana in Nederland is de afgelopen jaren getransformeerd tot een ware sterrenhemel. JW Roy, BJ Baartmans, Powderblue, Yearlings, Smalltown Romeos zijn intussen gevestigde namen geworden. Aan dit firmament heeft zich nu een nieuwe ster geopenbaard, de gitarist van BJ’s Pawnshop, Eric Devries. Samen met Stephan van der Meijden (ook uit de Pawnshop) als drummer en producer heeft Devries met deze vijftien eigen liedjes een uiterst fraaie muzikale staalkaart van de muziek in de zuidelijke staten van Amerika gemaakt. Zijn vrij directe en toegankelijke liedjes herbergen invloeden uit traditionele muziek als country, blues, (roots)rock en zelfs New Orleans mardi gras. In dat opzicht is But For The Grace Of God met zijn strijkers een ietwat vreemde eend in de bijt. Eric heeft een prettig stemgeluid, dat zowel de indringende ballades als de wat meer rockende nummers aankan. Alleen de passionele uithalen op These Wasted Days vallen wat uit de toon. Toch maakt hij met recht aanspraak op de eretitel van natuurlijke opvolger van Rodney Crowell. Zowel de intiemere ballades (Lost In Between) als de meer up-tempo nummers (Some Unlucky Star, Me And My Love) zouden niet misstaan op de recente Crowell-cd’s. Op een van de prijsnummers Remains Of The Day komt ook Roy Orbison om de hoek kijken, ondersteund door een erg leuk koortje. De liedjes worden fraai ingekleurd met prima gastbijdragen van onder anderen BJ Baartmans, Bartel Bartels en Arend Bouwmeester. De prachtige vocale bijdragen van Powderblue’s Marjolein van der Klauw, vooral in de afsluiter That Was All She Wrote, met een uitstekende Eric van de Bovenkamp op piano, mogen niet onvermeld blijven. Het allermooiste liedje is het ingetogen Sweet Little Girl Blue, dat Eric alleen met zijn mandoline ten gehore brengt. Top neerlandicana.

****(*) Bert van Kessel Heaven, jaargang 6 nummer 4


ERIC DEVRIES “Little Of A Romeo” (EPRecords)

Americana made in Holland. En van een meer dan behoorlijk niveau ook! Maar Eric Devries is dan ook niet bepaald een groentje te noemen. In ’82 stond hij met de groep Dance Stance al in het voorprogramma van The Jam in Paradiso. Tien jaar later werd hij met The Big Easy tweede in de finale van de Grote Prijs van Nederland -te vergelijken met de Rock Rally hier. En via de Nederlandstalige rootsband Bengels en een samenwerking met de dezer dagen regelmatig in de kijker lopende BJ Baartmans kwam het uiteindelijk tot ‘s mans solodebuut “Little Of A Romeo”. Een album dat qua diversiteit menig een buitenlands product van de tafel veegt. Devries noemt zelf Gram Parsons, Lyle Lovett, Steve Earle en landgenoot Ad Vanderveen als invloeden. En enkel en alleen al op basis van die namen weet je eigenlijk al dat je hier goed zit. Devries trapt het album af met “Start A New”, een wolk van een melodieus Americanaliedje dat je volop weer naar de zomer doet verlangen. En van dat kaliber treffen we er hier wel meer aan. De springerige rootspop van “Driving Down The Blacktop” bijvoorbeeld of het fraaie “Ballad Of A Jilted Man” ook. Ook mooi, zij het op een geheel andere manier, zijn enkele puike ballades over “uithuilen en opnieuw beginnen” zoals Devries het zelf noemt. En dan hebben we ‘t met name over het buitengewoon fraaie tweetal “Walk Back In The Rain” en de samen met Marjolein van der Klauw gezongen afsluiter “That Was All She Wrote”. Hier hoor je pas echt goed, welk een klasse-singer-songwriter Devries wel is.Terloops serveert de man ook nog aan het akoestische werk van Steve Earle verwant materiaal als “Sweet Little Girl Blue”, lekker ouderwetse countryrock als “Me And My Love”, een bluesy deun als “Some Unlucky Star” en zelfs een moot pure country. “Remains Of The Day”, het nummer in kwestie, is echt een droom van een liedje, dat qua sfeer heel dicht in de buurt komt van het recente werk van grootmeester Johnny Cash. Een veel mooier compliment kan je iemand nauwelijks maken, lijkt ‘t ons… Enfin, de conclusie is voor de hand liggend: Devries’ samen met Stephan van der Meijden geproduceerde debuutschijf “Little Of A Romeo” is er een die de concurrentie met veel buitenlandse producten zeker aankan. En dan is een beetje chauvinisme eigenlijk best wel op zijn plaats!

Benny Metten, recensie voor www.ctrlaltcountry.be


Eric Devries- Little Of A Romeo (americana)

Als de term Nederamericana nog niet bestaat, wordt het hoog tijd dat die wordt ingevoerd. Little Of A Romeo is het zoveelste bewijs dat Hollandse artiesten zich wel thuis voelen in de americana. Eric Devries hoort in het rijtje Ad Vanderveen, BJ-Baartmans, JW Roy en Remmelt & Muus. Devries heeft een prettige cd afgeleverd met mooie ballads en lekkere up-tempo nummers, waarin de gitaren lekker de ruimte krijgen. Some Unlucky Star is een geweldige song, maar eigenlijk staat de hele plaat vol met juweeltjes.

Di-Lan Sunrecensie Fret, juni 2004


ERIC DEVRIES Little of a Romeo (EPRecords)

Mag je als je een mening over een bepaalde cd aan het papier toevertrouwt de waarheid enigszins geweld aan doen? Deze vraag heb ik maar voorgelegd aan iemand met de nodige ervaring op dit gebied. Hij antwoordde heel gedecideerd: “Alleen als achteraf blijkt dat je de waarheid ‘sprak’….” Tja, in de recensie van de cd Open House van Eric Athey heb ik de debuutplaat van Eric Devries alleszins verdienstelijk genoemd. De eerlijkheid gebiedt echter te zeggen dat ik op dat moment slechts 3 nummers van dit werkje, Little Of A Romeo geheten, had gehoord. Nu dus het debuut in zijn geheel ter beoordeling verkregen en goddank: ik heb de waarheid gesproken. De Amsterdammer Eric Devries heeft van zijn eersteling een zeer luisterbaar product weten te maken. Devries toont zich een gedegen songwriter (alles zelf gepend), heeft een prettige stem en heeft samen met Pawnshop- kompaan Stephan van der Meijden het geheel van een smaakvolle productie voorzien. Afwisselende plaat waaraan uiteraard ook BJ Baartmans zijn medewerking heeft verleend. Opener Start Anew (in het onderbewustzijn knaagt iets van: ‘waar ken ik dit van?’; dit zonder overigens te storen) zet de toon gelijk neer, terwijl er vervolgens nog een aantal korte, puntige songs, zoals Sweet Little Girl Blue en Got You Where I Want You, van ternauwernood 2 minuten de revue passeren. Ook de vocale bijdragen van Powderblue Marjolein van der Klauw, in But For The Grace Of God & afsluiter That Was All She Wrote, is een vermelding waard. In het lekker relaxed gezongen Remains Of The Day denk je even: Nick Lowe meets Rodney Crowell met een smaakvol koortje a la een Bobby King. Al met al kan hier gesproken worden van een meer dan verdienstelijk debuut.

L.Kattestaart, recensie op www.alt.country.nl februari 2003


Eric Devries – Little of a Romeo (EPRecords)
Platenbazen opgelet! Devries is de naam. Enkele weken geleden kreeg ik een demootje in handen van een van oorsprong Amsterdamse jongen, die tegenwoordig in Nijmegen woont. Sindsdien heb ik dat schijfje vrijwel onafgebroken in de cd-speler van mijn auto zitten en rijd ik nog wel eens een blokje om teneinde een liedje helemaal af te luisteren. Eric Devries is de maker van de zeer fraaie liedjes op deze muzikale staalkaart. Eric is al vele jaren in de muziek actief. De laatste jaren speelt hij in BJ’s Pawnshop, waarin hij niet alleen de gitaar hanteert maar vaak tevens de harmony vocals voor zijn rekening neemt. Want Eric kan ook erg goed zingen. En dat niet alleen, hij verstaat bovendien de kunst om erg pakkende liedjes te schrijven. Zijn demo ‘Little of a Romeo” getuigt daarvan. Samen met Pawnshop-collega Stephan van der Meijden nam de kaalhoofdige muzikant 15 liedjes uit zijn zeer omvangrijke catalogus op. Hij koos daarbij voor een breed assortiment aan stijlen.Zo klinkt hij als een hedendaagse mengeling van Elvis Presley en Roy Orbison in the ballad “Remains of the day”, laat hij de tijden van Gram en Emmylou Harris herleven in het prachtige duet “That was all she wrote” met Powderblue-zangeres Marjolein van der Klauw (“Mijn eigen Emmylou”, zoals Eric haar terecht bestempelt) en rockt hij er lekker op los in “Start anew”en “Driving down the blacktop”. De muzikale bagage van DeVries lijkt geen grenzen te kennen. Ik heb mijn vakantie nog voor de boeg. In die weken zal “Little of a Romeo”beslist in mijn cd-speler blijven zitten. Vervelen doet dit album namelijk geen moment; ook niet bij de 20ste draaibeurt. Dat het hier nog slechts om een (ongemasterde) demo gaat doet hier niets aan af. Heren platenbazen: neem eens contact op met Eric Devries (eric@ericdevries.info) want deze jongen verdient gewoon een platencontract. U kent allen het verhaal van Sam Philips, neem ik aan.

Jos van den Boom, recensie op www.folkforum.nl


Eric Devries – ‘Little Of A Romeo’

Succession of Rodney Crowell taken care of.
The furtile soil for americana in the Netherlands has been transormed into a true constellation of stars these last years. JW Roy, BJ Baartmans, Powderblue, Yearlings, Smalltown Romeos have become household names by now. In this constellation a new star has revealed itself, the guitarist from BJ’s Pawnshop, Eric Devries. Together with Stephan van der Meijden (Pawnshop also), as both drummer and producer, Devries with these fifteen songs has made an excellent map of the music of the southern States of America.
His direct and accesible songs are host to influences from traditional music such as country, blues, (roots)rock and even New Orleans mardi gras. In that sense But For The Grace Of God with it’s stringarrangement is the odd one out. Eric has a fine voice capable of singing the moving ballads as well as the more rocking pieces. Only the passionate outcries in These Wasted Days seem a bit off.
Still he stakes his claim to the honorary titel of the natural successor to Rodney Crowell. The more intimate ballads Lost In Between as well as the more up-tempo songs (Some Unlucky Star, Me And My Love) would not be misplaced on the recent Crowell-cd’s. In one of the prizesongs Remains Of The Day supported by a very nice backingchoir Roy Orbison comes around. The songs are very tastefully performed with fine appearances by BJ Baartmans, Bartel Bartels and Arend Bouwmeester. The beatiful vocal attributions of Powderblue’s Marjolein van der Klauw, especially in the final That Was All She Wrote cannot remain unmentioned.
The most beautiful song is the subdued Sweet Little Girl Blue that Eric plays on his mandolin only. Neerlandicana at its’ best.

Bert van Kessel in Heaven Magazine, june 2004 (4 1/2 stars out of five)


“Americana made in Holland. And on a more than acceptable level! But then Eric Devries is no rookie. In ’82 he opened for The Jam with his band ‘Dance Stance’ and ten years later he came in second in Hollands’ biggest talent competition. Through dutch-singing roots band ‘Bengels’ and in collaboration with BJ Baartmans now finally there is his solo debut ‘Little of a Romeo’. An album that is more divers than many foreign product. Devries names influences as Gram Parsons, Lyle Lovett, Steve Earle and fellow Dutchman Ad Vanderveen. And then you know you’ve come to the right place. Devries kicks of with ‘Start anew’ a pretty melody that makes you long for the summer. And there’s more to come.”
“And then we’re talking about the exceptionally beautiful twosome ‘Walk back in the rain’ and ‘That was all she wrote’ sung with Marjolein van der Klauw. It’s here you find what an exceptionally good songwriter Devries really is. Seemingly without effort Devries comes up with acoustic material familiar to that of Steve Earle like ‘Sweet little girl blue’, good old countryrock like ‘Me and my love’, bluesy in ‘Some Unlucky Star’ and even pure country. ‘Remains of the day’ is a song like a dream, closely resembling the more recent work of the great Johnny Cash. A finer compliment one cannot make, I feel. Anyway, the conclusion is obvious: Devries’ debut album ‘Little of a Romeo’ is more than compatible with many a foreign product. And it’s ok to be just a little bit chauvinistic about it!

Benny Metten, review for www.ctrlaltcountry.be