|
Eric Devries
˜Sweet Oblivion˜ Inbetweensrecords IRCD 044
( www.ericdevries.info ; www.songwritersunited.com )
Nederlandse singer-songwriters (SSW), terwijl er hier in Vlaanderen nog zoveel beverig staan aan te schuiven bij de gratis soepbedeling en de ontluizingdouches? Ja, want op kwaliteit staat, uiteraard en onder veel anderen, geen nationaliteit. Het is de laatste maanden anders al mooi geweest op dit vlak bij onze noorderburen. De top heeft zich geroerd: Ad Vanderveen bracht zowaar een dubbele uit,˜Still Now”, waarbij de pointe is dat de tweede cd (˜Still Now“ The Living”) de sobere akoestische versies bevat die op de eerste cd (˜Still Now“ The Garage) met THE O’NEILS zijn ingespeeld (met op beide platen gewaardeerde backings van Kersten DeLigny) Ad is als songschrijver en als uitvoerder (dat gitaarspel!) de top, samen met The Watchman (naam van de artiest Ad Van Meurs en van zijn groep), die beter ˜The Dutch Godfather” zou heten, want de man is altijd een stimulans, steun en toeverlaat geweest voor jongere collega’s. Ad Van Meurs heeft zich door de jaren heen ontwikkeld tot een straf songschrijver en een geweldig gitarist. Op toneel wordt hij vocaal gesteund door zijn levensgezellin Ankie Keultjes, maar hij treedt ook op met de multiculti band NO BLUES.
Maar er zijn ook artiesten die niet zo meteen in de schijnwerpers staan (in het geval van SSW kan je beter spreken van een 60 watt lamp), zoals Amsterdammer Hartog (Eysman) De man draait al flink wat jaartjes mee in allerlei formaties maar probeert het nu pas solo met ‘Storyteller’, een hele sobere en intimistische plaat (enkel keyboardspeler Albert Klein Goldewijk zorgt voor enige inkleuring) die je gerust als 'groeier' mag klasseren. Breekbare songs, erg persoonlijke, niet vanzelfsprekende teksten. Wat je niet van elke SSW kan zeggen: Hartog heeft een hoge, heldere en aangename stem. Die heeft Eric Devries ook, maar zijn tweede cd ˜Sweet Oblivion˜ kent meer invulling. De meeste songs zijn opgenomen met THE EASY, waar ook Alan McLachlan (nog gitarist geweest bij Sjako en The Scene) deel van uitmaakt. Onder de gasten vinden we opnieuw gitarist BJ Baartmans. Drie songs komen van de 'Tulsa Tapes’, gelicht dus opnames van Eric tijdens een eerste tournee door Oklahoma.
De naam The Easy verwijst uiteraard naar THE BIG EASY, de formatie waarmee hij in ‘92 net niet de Grote Prijs van Nederland won (de Hollandse Rock Rally) Devries’ songschrijftalent werd meteen opgemerkt. Hij maakt deel uit van het collectief SONGWRITERS UNITED: vier SSWs die de handen in mekaar sloegen om zich solo en als band aan te bieden aan inrichters. Een avondvullend pakket! Naast Devries en Baartmans (die een tijdlang ook een duo vormden) zijn dat ook Louis Van Empel en Eric Van Dijsseldonk. Van het kwartet is een DVD uit, Songwriters United, die de ongewone (veer)kracht van dergelijke combinatie demonstreert. Er is intussen ook een cd, ˜Another Round With˜ (2007) maar die kregen we nog niet te horen. Misschien een idee voor pakweg Helder, Jef Mercelis, Tom Wolf, Tom Van Stiphout, John Gilbert en andere Vlaamse loners/SSWs?
Het solodebuut van Eric Devries dateert uit 2004, ˜Little Of A Romeo˜. Eens te meer kunnen we niet vergelijken, maar ˜Sweet Oblivion˜ staat vol met fijne composities in een grote afwisseling aan tempi en moods. ˜No Need To Wonder, ˜Lost To The Day˜, ˜The Longest Day In June˜, het dromerige, aan John Prine en Steve Earle refererende ˜Summer’s Gone˜ en ˜Don’t You Think It’s Time˜, allemaal iets tragere nummers, zijn van een loepzuivere schoonheid. In de titelsong, één van de ˜Tulsa Tapes˜ liederen, laat Devries zijn emoties de vrije loop, met een emotionele geut die doet denken aan de oude Springsteen, zonder evenwel als The Boss te klinken. De snellere, wat meer ingeklede songs, opener ˜Lose Myself˜ en ˜Like A Tin Can˜ bij voorbeeld, zorgen ervoor dat de cd geen tranendal wordt.
In het buitenland mag Eric Devries op enige erkenning rekenen. Zo gaat hij binnenkort voor een tweede maal naar Tulsa, Oklahoma. De eerste maal was dat in de voetsporen van Ad ˜The Watchman˜ Van Meurs (zie boven) en in duo met BJ Baartmans. Ditmaal is hij alleen. Hij gaat er samen spelen met gitarist Gene Williams die al meespeelt op het slotnummer van Sweet Oblivion, ˜Don’t You Think It’s Time˜.
Waarschijnlijk ook met Don Morris die op de zogenaamde Tulsa-tapes bas speelt. We hebben destijds in één week elke avond gespeeld in plaatsen met namen als 'Stillwater' en 'Ponca City' en hebben toen 's nachts nog spontaan die studio-opnames gemaakt. Al met al een onvergetelijke trip met driewonder- schone liedjes als opbrengst. Er staan voor deze keer optredens geboekt in o.a. Tulsa, Bartlesville, Fort Smith (Arkansas) en ergens in de buurt van het grote Woody Guthrie Festival waar we nog proberen een setje los te peuteren. Ik hoop ook weer wat nieuwe liedjes te kunnen opnemen. Kortom, weer een nieuw avontuur.'
We zouden wát graag Eric Devries en de Songwriters United wel eens graag in België« zien performen. ‘t Is alvast minder ver dan Tulsa!
(Twan)
05/06/2008 11:23
© folkroddels.be
|
